Η επόμενη μέρα...

Πάνε κι αυτές οι εκλογές και οι δικοί μας (Κύπριοι) πολιτικοί, αντί να οργανωθούν και να δουν τι θα κάνουν αναφορικά με την επερχόμενη συνάντηση Δεκεμβρίου, αναλώνονται στα κανάλια με διαπληκτισμούς και διαφωνίες για τα εσωτερικά του εθνικού συμβουλίου από τη μια και από την άλλη με 'κρίτικές', ανησυχίες και παροχές πίστωσης χρόνου στον Παπανδρέου...

"Συνέλθετε τζαι κάτσετε να αποφασίσετε ίντα που να κάμετε ρεεεεεεεεε....!

ο Δεκέβρης ήρτεν τζαι σεις ακόμα εν ηξέρετε ίντα που θέλετε..."

Στο άρθρο του, ο συμπαθέστατος εκδότης της AthensVoice κ. Γεωργελέ, εξηγεί στις 30 Σεπτεμβρίου γιατί το ΠΑΣΟΚ τελικά κέρδισε τις εκλογές της 4ης Οκτώβρη και ποιά πρέπει να είναι η επόμενη μέρα για το έθνος... Τα παραθέτω αυτούσιο αφού με βρίσκει σύμφωνο...

Ο Παπανδρέου είναι πια πρωθυπουργός...

Τώρα τι κάνουμε... ;!

Η λύση σίγουρα δεν είναι να ανάβουμε κεριά και να ελπίζουμε στο Θεό...

Ούτε να καταφύγουμε σε βίαιες διενέξεις...

Άλλωστε η Βία δεν είναι λύση.. Η Λία όμως είναι βίσση...

Tου Φώτη Γεωργελέ - 30.09.2009

Αν κάτι μάθαμε όλοι σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο, είναι ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα χρεοκοπίας. Μας το είπαν όλα τα κόμματα τόσες φορές που το εμπεδώσαμε. Τα ελλείμματα διπλασιάστηκαν, ο δανεισμός έχει γίνει ιλιγγιώδης, η οικονομία έχει μπει σε ύφεση. Δεν χρειαζόμαστε τους αριθμούς. Όποιος ζει στην κανονική ζωή, το ξέρει. Δανειζόμαστε, χρωστάει ο ένας στον άλλον, η αγορά κινείται με μεταχρονολογημένες επιταγές, που όταν εμφανίζονται μετατρέπονται σε ακάλυπτες.

Η δημοσιονομική κατάρρευση, αποτέλεσμα και μιας πρωτοφανούς διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, οδήγησε στις πρόωρες εκλογές. Η κρίση ανέδειξε στο προσκήνιο το οικονομικό αδιέξοδο. Αυτό είναι το πρόβλημα που περιμένει λύση.

Σ’ αυτές τις περίεργες εκλογές είναι πρώτη φορά που δεν περιμένουν όλοι την ημέρα των εκλογών αλλά την επόμενη. Συμβαίνει αυτό γιατί είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που ο κυβερνήτης του αεροσκάφους, μπροστά στην κρίση, παραδίδει στη μέση της διαδρομής όχι μόνο το πηδάλιο του σκάφους αλλά και του κόμματος.

Τα μέτρα της κυβέρνησης απέτυχαν όλα. Παρά το πάγωμα των μισθών, τη μείωση των επενδύσεων, την άμετρη αύξηση του δανεισμού, η ύφεση βαθαίνει. Τα μέτρα για την κρίση οδήγησαν σε μεγαλύτερη κρίση. Έτσι η προεκλογική καμπάνια της ΝΔ είναι ένα ακόμα πρωτόγνωρο φαινόμενο. Ο πρωθυπουργός κάνει ήδη αντιπολίτευση στο ΠAΣOK. Δεν λέει τι έκανε, δεν υπερασπίζεται την κυβερνητική του θητεία, κατηγορεί την αντιπολίτευση ότι έχει «νεφελώδες σχέδιο». Αλλά ακόμα κι αν δεχτούμε ότι έχει δίκιο, εφόσον αυτός απέτυχε, ακόμα και στατιστικά το «νεφελώδες» μέλλον έχει μια ελπίδα να βγει καλύτερο.

Το παρελθόν καμία. Σ’ αυτές τις περίεργες εκλογές, το πραγματικό ενδιαφέρον βρίσκεται σε δύο παράγοντες, στο ΠAΣOK και στην κοινωνία. Δεν είναι ότι και τα υπόλοιπα κόμματα δεν έχουν τους στόχους τους, τις επιδιώξεις τους, και καλώς τις έχουν. Όμως για πρώτη φορά ο ένας διεκδικητής παραιτήθηκε από το καθήκον του και το καθήκον ενός κόμματος παρά τις αντίθετες δοξασίες δεν είναι να νικάει αλλά να κυβερνάει. Ο κ. Καραμανλής ήταν μάλλον ο πιο τυχερός πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης. Κυβέρνησε σ’ ένα προνομιακό περιβάλλον. Είχε την υποστήριξη των Μέσων Ενημέρωσης. Είχε την ανοχή της Αριστεράς, που έκανε αντιπολίτευση στο «δικομματισμό» και όχι στη ΝΔ. Είχε τη συμπάθεια της μεγάλης πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Επιπλέον, τη δύσκολη δουλειά την είχε ξεκινήσει ο Κ. Σημίτης απορροφώντας όλη τη δυσαρέσκεια και τις αντιπάθειες της ελληνικής κοινωνίας. Η χώρα είχε πετύχει με κόπο κάποια δημοσιονομική πειθαρχία και κατάφερε να μπει στο στενό κύκλο της Ζώνης του Ευρώ. Έκανε τους Ολυμπιακούς αγώνες. Πραγματοποίησε ένα τεράστιο έργο υποδομών, μετρό, τραμ, προαστιακό, αεροδρόμιο, Αττική οδό, γέφυρα Ρίου-Αντιρίου, εθνικές οδούς. Πέτυχε την ένταξη της Κύπρου στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Ο Κ.Κ. έπρεπε να συνεχίσει την πορεία, δεν τα κατάφερε. Πολλοί το 2004 πίστεψαν ότι θα συνέχιζε τον ηττημένο εκσυγχρονισμό, έστω και με δεξιό πρόσημο. Έκανε ακριβώς το αντίθετο. Η χώρα σήμερα έχει επιστρέψει στα μεγέθη του 1993, με τη χρεοκοπία ορατή. Δεν τα κατάφερε, και η ΝΔ ήδη ασχολείται περισσότερο με τη δικιά της επόμενη μέρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη πλευρά, ευτύχησε να συναντήσει την ελληνική κοινωνία σε μια φάση όπου ήταν διατεθειμένη να δοκιμάσει μια αλλαγή, να βάλει μια τρίτη μεταβλητή στο πολιτικό παιχνίδι της μεταπολίτευσης. Η κοινωνία πόνταρε επάνω του, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ την απογοήτευσε. Έδειξε ότι του ήταν αρκετό ή δεν μπορούσε να γίνει κάτι παραπάνω από ένα κόμμα διαμαρτυρίας που θα απορροφάει την κοινωνική δυσαρέσκεια και θααναπαράγει την ύπαρξή του. Από το 18% των δημοσκοπήσεων αγωνίζεται σήμερα για την είσοδό του στη βουλή με το σύνθημα θλίψης «3% συν μια ψήφο». Μοιραία το γενικό ενδιαφέρον, πέρα από τις κομματικές προτιμήσεις του καθένα, περιορίζεται στο ΠΑΣΟΚ. Με αισιοδοξία ή απαισιοδοξία και σκεπτικισμό, πάντως, σε όλα τα στόματα η ερώτηση είναι, θα κάνει κάτι οΓιώργος; Το ΠΑΣΟΚ θα δείξει αν μπορεί –όπως έχει κάνει και στο παρελθόν– να ξεπεράσει τον εαυτό του και να προχωρήσει στις απαραίτητες αλλαγές που θα αντιμετωπίσουν τη χρόνια ελληνική καθυστέρηση, θ’ αλλάξουν το μοντέλο και θα φέρουν πιο κοντά τη χώρα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες της κοινότητας. Είναι η τελευταία ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα, όπως το ξέρουμε αυτά τα χρόνια. Αν δεν επιτύχει, οι κομματικοί σχηματισμοί θα μετεξελιχθούν σε νέα πολιτικά μορφώματα.

Η άλλη μεταβλητή που κρίνεται αυτό τον καιρό είναι η ίδια η κοινωνία. Είναι πολύ εύκολη η κριτική που αναπαράγεται από παντού πια για τα κόμματα και τους πολιτικούς. Τόσο εύκολη, που καταντάει αποπροσανατολιστική. Η κοινωνία είναι μέρος του προβλήματος και μέρος της λύσης. Φαίνεται ότι σχηματίζεται σιγά-σιγά ένα υπόγειο ρεύμα που ζητάει αλλαγή, μια κοινωνική δύναμη που λαχταράει να προχωρήσουν τα πράγματα μπροστά. Είναι η κοινωνία μας ώριμη να αντιμετωπίσει τις ψευδαισθήσεις της;

Σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο μάθαμε τα δυσάρεστα νέα, μας ήρθε ο λογαριασμός. Δεν μάθαμε τις αιτίες που οδήγησαν στη χρεοκοπία, τις αιτίες που έχουν οδηγήσει σε περιθωριοποίηση όλες τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου. Η επόμενη μέρα των εκλογών δεν μπορεί παρά ν’αρχίσει μ’ αυτήν ακριβώς τη συζήτηση.

gr: Μερικά πράγματα για να εγκαταλείψουμε ένα δύσκολο χρόνο

Μερικά πράγματα για να εγκαταλείψουμε ένα δύσκολο χρόνο
ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ - 18.12.2008 (από την Αthens Voice)

Ο κόσμος είναι σκληρός. Τώρα και ανέκαθεν. Υπήρχε πάντα θάνατος στον κόσμο. Είναι μάταιο, αλλά δεν μπορούμε να δεχθούμε την ιδέα. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Όποια δήλωση αρχίζει με τη φράση, ας μιλήσουμε ειλικρινά, είναι ψέμα. Οι νέοι οφείλουν να είναι ποιητές. Να λένε, μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα. Εμείς κλαίμε και από μόνοι μας. Η πολιτική δεν είναι ποίηση. Είναι μικρές, πεζές, δύσκολες επιλογές. Όσοι πολιτικοί μιλάνε για υψηλά νοήματα, ιδανικά και συναισθήματα, ηρωικά και πένθιμα, είναι αυτοί που θέλουν να κρύψουν ότι δεν κάνουν τη δουλειά τους. Όσοι «συμπαραστέκονται στα παιδιά» επίσης δεν κάνουν τη δουλειά τους. Τα «παιδιά» δεν θέλουν καμία συμπαράσταση. Θέλουν να κάνει ο καθένας το καθήκον του. Το καθήκον είναι άγνωστη λέξη στον κόσμο μας. Στην Κοινωνία της Ανευθυνότητας δεν υπάρχουν υποχρεώσεις. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν ν’ ακούσουν. Σου λένε με εκατό τρόπους, μη μου λες φίλε ό,τι δεν θέλω ν’ ακούσω, μη μου αλλάζεις την άποψή μου για τον κόσμο. Πρέπει να επιμείνεις. Μερικοί είναι πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους, αλαζονικοί. Έτσι είναι συνήθως οι μαλάκες. Όσοι δεν μαθαίνουν απ’ το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το επαναλαμβάνουν. Όσο λιγότερα γνωρίζουν οι άνθρωποι για κάτι, τόσο πιο ακράδαντα το πιστεύουν. Υπάρχει ένα απαραίτητο είδος νοημοσύνης που πρέπει να αναπτύξουμε. Η νοημοσύνη να καταλαβαίνεις τον απατεώνα πριν καν ανοίξει το στόμα του. Η πραγματικότητα είναι η πραγματικότητα των μέσων ενημέρωσης. Άλλαξε κανάλι, άλλαξε πραγματικότητα. Καλές προθέσεις και κακ πληροφόρηση. Σίγουρη συνταγή για καταστροφή. Για πολλούς ανθρώπους η προσκόλληση στις πεποιθήσεις τους είναι πιο σημαντική απ’ την αλήθεια. 

Οι ηρωικοί ρόλοι είναι ρόλοι νεκρών.

Κάποιοι μιλάνε πάντα θυμωμένα, μ’ αυτό το οργισμένο πείσμα των ανθρώπων που πιστεύουν ότι έχουν βρει τον ένοχο και τίποτε δεν θα τους εμποδίσει να τον θεωρούν υπεύθυνο της μίζερης ζωής τους. Σπάσε τον κύκλο. Αντιμετώπισε πρώτα τον εαυτό σου. Άμα αφουγκραστείς τον εαυτό σου ακούς καταπληκτικά πράγματα. Έχει και η μοναξιά πλεονεκτήματα. Καμιά φορά είναι καλύτερο να κλείνεις το στόμα σου και να σωπαίνεις. Και καμιά φορά είναι καλύτερα να ουρλιάζεις. Η επιλογή είναι δική σου. Πάντα ήταν. Οι βιτρίνες που στ’ αλήθεια θες να σπάσεις, δεν σπάνε με πέτρες. Οι γενικές κι αόριστες καταγγελίες είναι εύκολες. Το δύσκολο είναι να αποκαλύπτεις. Όταν σταματάς να ρωτάς γιατί, έχεις εγκαταλείψει τη μάχη. Όταν νιώθεις την έντονη επιθυμία να πάρεις πίσω κάτι που έχεις κάνει, καταλαβαίνεις ότι έκανες ένα λάθος απ’ αυτά που δεν διορθώνονται. Μερικές φορές κοιτάζεις τον κόσμο γύρω σου με τέτοια διαύγεια που σου είναι αδύνατον να μην κλάψεις. «Σ’ ακούω». Όταν οι άνθρωποι το λένε, συνήθως δεν το εννοούν. Αν θες να γίνεσαι κακός, κάν’ το όταν είσαι μόνος σου. Αν δεν ενδιαφέρεσαι για τις απαντήσεις, μη θέτεις τις ερωτήσεις. Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων δεν σκέφτεται ποτέ κι όσοι σκέφτονται δεν θα γίνουν ποτέ συντριπτική πλειονότητα. Διάλεξε πλευρά. Ο άνθρωπος είναι ένα ζώο που δείχνει μηδενική ανοχή σε οποιονδήποτε αποκλίνει. Λίγοι βλέπουν αυτό που απλώς βλέπουν. Οι περισσότεροι βλέπουν αυτό που θέλουν να δουν. Οι περισσότεροι άνθρωποι απεχθάνονται αυτό που δεν καταλαβαίνουν. Οι πιο δυστυχισμένοι απεχθάνονται κι αυτό που ποθούν. Η άγνοια δεν δικαιολογεί την κακία. Τίποτα σωστό δεν μπορεί να κάνει κανείς αν δεν κάνει και κάτι λάθος. Δεν χρειάζεται να λύσεις όλα τα προβλήματα του κόσμου. Μόνο μερικά. Η σιωπή είναι το όπλο που έχουν τα παιδιά. Δεν απαντάνε σε ερωτήσεις, κάθονται σιωπηλά, ούτε φιλικά, ούτε εχθρικά. Κλεισμένα. Είμαστε ενήλικες. Πότε συνέβη αυτό και πώς το σταματάμε;

gr: ΠΩΣ ΕΧΑΣΑ ΤΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟ ΤΥΡΟΠΙΤΑΚΙ...

Αρθράκι από την αγαπημένη μας Δήμητρα Παπαδοπούλου (ηθοποιού και θεατρικής συγγραφέως). Δημοσιεύτηκε στην Athens Voice 23 Οκτ. 2008... Απολαύστε το! :)

ΠΩΣ ΕΧΑΣΑ ΤΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟ ΤΥΡΟΠΙΤΑΚΙ

Κάπου διάβασα πως το στήθος ή το μπιμπερό που μας πρόσφεραν μωρά όταν δυσανασχετούσαμε καθησυχάζει, λέει, τη συναισθηματική μας δυσφορία. 

Οπότε, σαν ενήλικες πια, όποτε τρώμε φρίκη μασουλάμε καμιά παπαριά να το κατευνάσουμε,με αποτέλεσμα να χοντραίνουμε και να γινόμαστε σαν νεροχύτες, συν που η υγιεινή διατροφή είναι στα φόρτε της και έχουμε μπλέξει στον εγκέφαλό μας ποιο είναι το φυσικό και ποιο το μεταλλαγμένο, τι είναι οι ισοφλαβόνες και πού σκατά υπάρχει το φολικό οξύ, επίσης το ξέρεις πως η ντομάτα έχει λυκοπένιο ενώ το μπρόκολο έχει ισοθειoκυανικά; 

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, αποφάσισα πως τέρμα οι γουρουνιές, αιφνίδια η απόφαση, μετά που μου ’ρθε να ξεράσω που ’φαγα κάτι τυροπιτάκια, ξέρεις, αυτά τα έτοιμα τα κατεψυγμένα που τα τηγανίζεις και διαβάζεις πίσω τα συστατικά που περιέχουν και είναι σαν να διαβάζεις προκήρυξη εξωγήινου.

Αφού λοιπόν έφαγα τέσσερα, κοίταξα το πέμπτο και τελευταίο και του είπα: «Όχι, όχι δεν θα σε φάω». Ναι, άρχισα να μιλάω στο τυροπιτάκι, το τύλιξα σαν μωρό σε μια χαρτοπετσέτα και το ’βαλα στο ψυγείο. Μη με ρωτήσεις γιατί δεν το πέταξα, ήταν μια υποσυνείδητη, αρχέγονη αντανακλαστική διαδικασία, όπως θα έλεγε και ο Γιουνγκ ή ο Φρόιντ, δεν ξέρω, αυτούς τους μπερδεύω τι ακριβώς είπε ο καθένας, και κατηφόρισα για Κολωνάκι να πάρω πράσινο τσάι που ’χει μέσα φαινολικές ενώσεις. Τέλος για μένα τα ανθυγιεινά. Κάτω τα λιπαρά. Ζήτω το ασβέστιο και οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β. 

Άρχισε μια νέα εποχή που το κορμί μου θα γινόταν πιο ανταγωνιστικό, κι έτσι όπως κατηφόριζα τη Σκουφά, διαπίστωσα πως ένα όχι και τόσο νέο προϊόν γυναίκας που έχει κατακλύσει την παγκόσμια αγορά τελευταία, έχει πάρει διαστάσεις μάστιγας. 

Μιλάω για το τσουλοειδές. Το τσουλοειδές είναι ένα είδος με έξω κοιλιά, έξω βυζιά, μανικιούρ πεντικιούρ γαλλικό και σποραδικά τατού, κυρίως εκεί που τελειώνει η κωλοχαράδρα μπορείς να βρεις μέχρι και την Γκουέρνικα του Πικάσο. Και όλα έτοιμα για φάσωμα (σημειωτέον, δεν έχω τίποτα εναντίον του φασώματος, απλά με εκνευρίζει σαν λέξη, θα ’θελα να καταργηθεί απ’ το λεξιλόγιο και να επιστρέψουμε στην παλαιά κλασική της εποχής των σπηλαίων, το μπαλαμούτι). Επίσης, συνειδητοποίησα πως τα τσουλοειδή είναι κυρίως μικρά τα οποία περάσανε αιφνιδίως από τα πάμπερς στα στρινγκ, χωρίς ενδιάμεσα στάδια. Εν πάση περιπτώσει, αφού πήρα τα τσάγια μου τα πράσινα και έτρωγα όλη μέρα φρούτα, ήπια και δυο λίτρα νερό, τιγκάρισα στο ιχνοστοιχείο και αφού συνειδητοποίησα πως για να ζεις υγιεινά πρέπει να ’σαι λίγο η Μαριάννα Λάτση και να ’χεις χρόνο όλη μέρα να πίνεις νερά και να τρέχεις να τα κατουράς, άρχισα να πεινάω. Το σκέφτηκα πολύ το πώς θα κινηθώ και αποφάσισα να φάω μια μπανάνα που ’χει μέσα κάλιο. 

Αλλά η πείνα φούντωνε. Σαν όραμα άρχισαν να ξεπροβάλλουν απειλητικά τα τσουλοειδή, τα αδύνατα, τα καλογυμνασμένα. Τρόμαξα πολύ, επίσης, όταν ήρθε και εκείνο το γαμημένο τυροπιτάκι και μου σφήνωσε στον εγκέφαλο. Αλλά είπα όχι, θα δω τηλεόραση να ξεχάσω. 

Ήταν αργά τη νύχτα πια και κάνοντας ζάπινγκ, έπεσα σε καμιά δεκαριά ξεκοιλιάσματα, παντού αίματα, στο ΣΚΑΪ κάτι τύποι σ’ ένα τζιπ έψαχναν έναν ιπποπόταμο, στην ΕΤ3 φώναζε η Φώφη Γεννηματά και νάτα πάλι τα τσουλοειδή διάσπαρτα στα κανάλια να αυτογλείφονται και να γδύνονται. 

Και νάτο πάλι το τυροπιτάκι. Όρμηξα στο ψυγείο. Ήτανε παγωμένο, τηγανισμένο και καυλωμένο. Δίπλα του, ένα ξενέρωτο γιαούρτι με χαμηλά λιπαρά, πώς να αντέξει τον ανταγωνισμό. Κοιταχτήκαμε με το τυροπιτάκι ξανά και ξανά. Θα σε πετάξω μαλακισμένο πολυακόρεστο ανθυγιεινό τηγανισμένο. Άρχισα να το βρίζω, μόνο που δεν το χαστούκισα. Με κοίταζε λάγνα και με προκαλούσε με τα τυριά του. Όρμηξα και το καταβρόχθισα. Καταπίνοντας την τελευταία μπουκιά, το ’ξερα πως είχα χάσει οριστικά τη μάχη με το τυροπιτάκι.

Υ.Γ. Μήπως ξέρει κανείς τι ακριβώς είναι οι ελεύθερες ρίζες;