29 May 2008

en: ALEXIA's amazing web-space!!!

You gotta c this!
Such a talented personality!!!

Amazing web-space, archives, music, videos, experimental stuff...
All that art is about..

we love you Alexia.. we always have...

[kappa MYSTA]


‘Music is essential for our equilibrium, for a health relationship with oneself’

Alexia says always trust your self


I began to sing professionally in late 1987, when I came to Athens, after my graduation from Berklee College of Music. I participated in the Eurovision song contest and right after signed with Polygram. I started working at Greek nightclubs, the only way for a singer to exist musically in Greece. I never liked it. I always had other ideas on expressing myself musically, artistically. Music, as a career, wasn’t a very comfortable or pleasant procedure or place to be; if you’re not careful, you can easily be led to treacherous paths far from your true calling–though a musical career has its advantages.

I was born in the town of Famagusta in Cyprus. After the traumatic Turkish invasion, we moved to Larnaca. The singers that were my teachers and friends, my source of inspiration through my childhood were Barbra Streisand, my most favorite singer, actor and director, Julie Andrews, Kate Bush, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Felicia Sanders. As for my favorite song: “Evergreen” from Barbra’s A Star is Born. I was drawn to jazz from a very early age.

After Eurovision, instead of signing contracts with record companies, I had an opportunity to go to Berklee College of Music. My parents encouraged and supported me through my studies with their love and faith in me, and for this I’m forever grateful. Because of the confidence I acquired from my studies and my amazing experiences at Berklee, I was able to protect and save myself from the traps of such a quicksand that the music industry can be.

I don’t think I can describe in words what music means to me. One day as I was walking, I heard birds singing. I stopped and listened for a while. This was music and beauty for me. It cleansed and inspired me. Music is very important to our society. This brings to mind one of my favorite composers, Mikis Theodorakis, who I worked with for several years and in 1998 produced and sang on an album of his music. I read about the impact his music had on Greeks and what a source of strength it was during the dark years of the junta.

Music is essential for our equilibrium, for a healthy relationship with oneself. I always knew when a song loved me. It would make me feel empowered, it did not make me sad nor did it remind me of heavy, difficult things of the past. On the contrary, the songs that loved me brought me closer to myself, to my nucleus, while the other kind would make me forget where I really wanted to go, who I longed to be.

My first album sold 100,000 copies in a few months. It’s mainly because of that album that–to this day–people recognize me and talk to me wherever I go. That’s the best part of being famous–people talk to you like you’re a relative, they confide in you; as an artist, you find solace in your interaction with them. The good side of being a celebrity is that it opens most doors–and if this is used widely, you have a free pass to almost everything. The bad side is the ‘noise’ of public scrutiny as its negativity can distract you from what is real and essential.

The worst professional advice I was given was not to trust myself. I’d advise anyone embarking on a career in music to first understand who they are, so that any decision after that would be the most beneficial to them. Self-inflicted martyrdom is quite unnecessary! We should all be able to enjoy whatever it is we’ve decided to do–and thoroughly–as long as this decision is ours. Other advice is to study, as knowledge of one’s craft helps bring respect for oneself, creating a very useful armor that will safeguard you in later times.

You should always trust your gut–that’s where your deepest desires reside. When you have a good relationship with yourself, the right people will come along to support you.

gr: Γάμοι και Συνήθειες στον Ελληνικό Κόσμο...

Στο δημαρχείο Τήλου τελικά οι πρώτοι πολιτικοί γάμοι ομόφυλων ζευγαριών

Διπλή πρεμιέρα στους γκέι γάμους
Ο δήμαρχος Τήλου δέχτηκε να παντρέψει τα πρώτα ζευγάρια


Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τους "γάμους" ομοφυλόφιλων ζευγαριών, πανευρωπαϊκά αλλά και στην χώρα μας. Πρόσφατα μάλιστα είχε ασχοληθεί με το θέμα και ο τύπος στη μικρή μας Κύπρο, από ζευγάρι μεταναστών που ζουν και εργάζονται στο νησί, εκ των οποίων ο ένας είναι ευρωπαίος πολίτης ενώ ο άλλος όχι, με αίτηση του ζευγαριού να αναγνωριστεί ο "γάμος" που είχε πραγματοποιήσει το ζευγάρι στη Βρετανία (βλέπε προηγούμενο μου post εδώ).

Καταρχάς, ας ορίσουμε τι εννοούμε με τον όρο "γάμος", αφού έχω την εντύπωση ότι ο καθένας μας έχει διαφορετική ερμηνεία του όρου, φορτίζοντας την μάλιστα με ηθικές και θρησκευτικές αξίες, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα παιχνίδι λέξεων και κάπου στη πορεία να χάνουμε την ουσία και την επικοινωνία μεταξύ μας.
Προσωπικά όταν αναφέρω τον όρο «γάμος» στο εξής θα εννοώ την αναγνωρισμένη σχέση και σύνδεση δύο ανθρώπων (χωρίς προκαθορισμένα και συγκεκριμένα φυλετικά, εθνικά, σεξιστικά ή άλλα χαρακτηριστικά) από κάποιον επίσημο φορέα όπως το κράτος (πολιτικός γάμος) ή κάποια από τις γνωστές αναγνωρισμένες θρησκείες (θρησκευτικός γάμος).

Έχοντας πει αυτό, θα ήθελα να τονίσω ότι «γάμος» δεν αποτελεί μόνο η θρησκευτική τελετή της Χριστιανοσύνης, κάτι που πολλοί από μας αυτόματα αλλά και λανθασμένα εννοούμε με τρόπο αποκλειστικό, λόγω της Χριστιανικής μας παράδοσης. Με τον όρο αυτό σημαίνεται και οποιασδήποτε άλλης μορφής αναγνωρισμένη σχέση δυο (ίσως και περισσότερων σε κάποια κράτη) ανθρώπων. Για παράδειγμα, παντρεμένοι είναι επίσης και όσοι έχουν δεσμευτεί στα πλαίσια κάποιου θρησκευτικού γάμου μιας άλλης αναγνωρισμένης θρησκείας, όπως ο Μωαμεθανισμός, ο Ινδουισμός κλπ. Παντρεμένοι επίσης είναι και όσοι επιλέγουν να τελέσουν πολιτικό γάμο, χωρίς να δώσουν θρησκευτική διάσταση στη τελετή. Ο δε Πολιτικός Γάμος είναι στην ουσία ένας εναλλακτικός τρόπος για την αναγνώριση από το κράτος μιας σχέσης, που μπορεί να «συνδέσει» άτομα π.χ. διαφορετικών θρησκειών, κάτι στο οποίο τίθενται περιορισμοί από τις περισσότερες θρησκείες. Το ζητούμενο στην εποχή μας είναι τελικά η κοινωνική αλλά και η νομική αναγνώριση μιας σχέσης δύο ανθρώπων, που αποδεικνύεται και ενισχύεται με τη στάση της κοινωνίας αλλά και του κράτους, απέναντι στο ζευγάρι. Έτσι έχουμε από την μια πλευρά, την κοινωνική αναγνώριση μιας σχέσης, μέσα από δραστηριότητες του ζευγαριού που το συνδέουν ανθρώπινα και καθημερινά με το κοινωνικό του περιβάλλον. Τέτοιες δραστηριότητες αποτελούν όλες οι παρουσίες του ζευγαριού, όταν αυτό παρουσιάζεται ως ‘ένα’, σ’ ένα σύνολο ανθρώπων, φίλων, συναδέλφων, συγγενών... Αντίστοιχα, η νομική αναγνώριση μιας σχέσεις από το κράτος κατοχυρώνεται μέσω του πολιτικού ή άλλου αναγνωρισμένου γάμου. Όταν δηλαδή δυο άνθρωποι αποφασίσουν ότι θέλουν να τους αντιμετωπίζει το κράτος ως ‘ένα’, οφείλουν να συνδεθούν με κάποιο από τους τρόπους που αναγνωρίζει το κράτος: έναν θρησκευτικό ή πολιτικό γάμο δηλαδή. Αυτό τουλάχιστον ίσχυε μέχρι χθες, αφού έχει ήδη αρχίσει η συζήτηση για την υιοθέτηση από το κράτος επιπλέον τρόπων σύνδεσης δύο ανθρώπων, όπως είναι για παράδειγμα το «σύμφωνο συμβίωσης» που συζητείται τελευταία. Όπως λοιπόν η κοινωνία μέσα από τη στάση της αναγνωρίζει το ζευγάρι ως ‘ένα’, προσφέροντας ένα υγιές περιβάλλον για την δημιουργία μιας κοινής ζωής, έτσι ώστε το ζευγάρι να δημιουργήσει και να προσφέρει στη κοινότητα που ζει, με τον ίδιο τρόπο και το κράτος παραχωρεί μια σειρά από οικονομικές και φορολογικές διευκολύνσεις αλλά και την νομική κατοχύρωση της σχέσης αυτών των ανθρώπων, που οικειοθελώς αποφασίζουν να ζουν μαζί μια κοινή ζωή. Μέσα από αυτή του τη στάση, το κράτος παρέχει στην ουσία έναν τρόπο αναγνώρισης της σχέσης αυτής.

Σ’ ένα κόσμο όπως τον σημερινό, όπου θα έπρεπε να υπάρχει σεβασμός στις προσωπικές επιλογές του ατόμου, που μπορεί να αφορούν οτιδήποτε -από θρησκευτικές πεποιθήσεις μέχρι ενδυματολογικές ή αισθητικές επιλογές, επιλογές καριέρας ή ότι άλλο- δεν βλέπω γιατί κάποιοι από μας έχουμε τόση δυσκολία να σεβαστούμε την επιλογή κάποιων συνανθρώπων μας να ζουν μαζί και να δεχτούμε, αν όχι να υποστηρίξουμε, την αναγνώριση της σχέση τους, τόσο από την κοινωνία όσο και από το κράτος. Πραγματικά δε βλέπω από τι ακριβώς κινδυνεύουμε. Το ζήτημα για μένα είναι καθαρά ανθρωπιστικό, αν όχι βαθιά Χριστιανικό. 

Οι άνθρωποι που δεν εναντιωνόμαστε στο αίτημα για κρατική αναγνώριση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων (πολιτικός γάμος, σύμφωνο συμβίωσης ή ότι άλλο), στην ουσία υποστηρίζουμε κάτι πάρα πολύ απλό: την ίση μεταχείρισή των πολιτών τόσο από την κοινωνία όσο και από το κράτος. Οι gay και οι λεσβίες, όπως εγώ προσωπικά το αντιλαμβάνομαι, δεν ζητούν περισσότερα δικαιώματα από όσα έχει ο καθένας. Ζητούν το κεκτημένο δικαίωμα του σεβασμού της προσωπικότητας, των προσωπικών επιλογών και της ίσης μεταχείρησης. Αυτό το δικαίωμα θεωρούσα ότι το έχουμε κατοχυρώσει εδώ και χρόνια στον λεγόμενο πολιτισμένο κόσμο. Προσωπικά, ως μέρος αυτού του πολιτισμένου κόσμου, θεωρούσα δεδομένη την μη-διάκριση των ανθρώπων με βάση ρατσιστικές, θρησκευτικές, σεξιστικές ή άλλες πεποιθήσεις. Η άρνηση της ίσης κρατικής μεταχείρισης των ζευγαριών του ιδίου φίλου, δεν βλέπω τι άλλο είναι παρά διάκριση και προσωπικά μου μυρίζει αδικία

Πέραν από τα φιλοσοφικά και προσωπικά πιστεύω που εκφράζω εδώ, θέλησα να γράψω αυτές τις σκέψεις για να δώσω μια ανθρωπιστική ματιά στο αίτημα αυτό. Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι έχουμε όλοι χαθεί κάπου μέσα στον κυκεώνα των πεποιθήσεων (θρησκευτικών, σεξουαλικών και δε ξέρω και γω ποιων άλλων), έχουμε μπλεχτεί με νομικίστικους όρους και φιλοσοφικές σκέψεις του τι είναι σωστό και τι όχι, ηθικό και μη, και κανείς δεν ασχολείται με τον ανθρωποκεντρικό άξονα του ζητήματος, που για μένα είναι ίσως και ο πιο σημαντικός. Το να μην μπορούν να κατοχυρώνουν νομικά οι gay τις σχέσεις τους, ως αναγνωρισμένους από το κράτος πολιτικούς γάμους (και με τον όρο gay εννοώ όλους τους ανθρώπους που αναγνωρίζουν στον εαυτό τους μια ερωτική έλξη προς το ίδιο φύλο), οδηγεί σε μια σειρά από δυσάρεστες καταστάσεις που δυσκολεύουν τις ζωές των ανθρώπων και φέρνουν δυστυχία... Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να είναι μαζί για νομικούς λόγους: άνθρωποι διαφορετικής υπηκοότητας, που δεν τους επιτρέπεται να διαμένουν μαζί στην ίδια χώρα, τη στιγμή που το διεθνές και το κρατικό δίκαιο εδώ και χρόνια έχει αναγνωρίσει την ανάγκη παροχής άδειας παραμονής σε ‘νόμιμο’ ζευγάρι όπου ο ένας εκ των δύο δεν διαθέτει άδεια παραμονής λόγω υπηκοότητας. Σε περιπτώσεις μη-ομοφυλόφιλων ζευγαριών το δικαίωμα αυτό παρέχεται για ανθρωπιστικούς λόγους. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μαζί χρόνια και στην περίπτωση που ο ένας εκ των δύο αρρωστήσει, ο άλλος δεν αναγνωρίζεται ως ‘οικογένεια’, κάτι που μπορεί να προκαλέσει ένα σωρό από πρακτικά προβλήματα αλλά και πόνο. Θα μπορούσαν βέβαια αυτοί οι άνθρωποι να προνοήσουν κάποιου είδους νόμιμο και αναγνωρισμένο συμφωνητικό ή πληρεξούσιο, αλλά οι νόμοι δημιουργούνται για να ευνοούν τους ανθρώπους να είναι μαζί, όχι για να τους δυσκολεύουν, και από τη στιγμή που αυτό προνοείτε για τα μη-ομοφυλόφιλα ζευγάρια (και πάλι), η απουσία αυτής της ευκολίας για τους ομοφυλοφίλους δεν δημιουργεί απλά εμπόδια αλλά προφανώς αποτελεί και πηγή διάκρισης και αδικίας.

Δεν βλέπω ποιος τελικά είναι ο κίνδυνος, ούτε και σε τι θα μας ενοχλούσε αν στο διπλανό σπίτι από το δικό μας διέμεναν ένα ζευγάρι αλλοεθνών (νόμιμα πάντα στη χώρα), στο παραδίπλα ένα ζευγάρι έγχρωμων (όποιο και να είναι το θρησκευτικό τους αίσθημα), και στο απέναντι ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων (όποια και να είναι η εθνικότητα ή το θρήσκευμά τους). Εφόσον οι γείτονες μας είναι νόμιμοι στη χώρα, σέβονται τους νόμους του κράτους (όπως και εμείς θα σεβόμασταν άλλωστε τους νόμους άλλου κράτους, στο οποίο θα επιλέγαμε να βρεθούμε για σπουδές, δουλειά ή διακοπές), και εφόσον δεν καταπατούν τα δικαιώματα των συνανθρώπων τους, πραγματικά δε βλέπω σε τι επηρεάζουν τους υπόλοιπους, στο να συνεχίσουν να ζουν με τα ήθη, τα έθιμα, τα πιστεύω και τον τρόπο που έχει ο καθένας επιλέξει. Άλλωστε η παραβίαση του νόμου και το έγκλημα δεν γνωρίζουν ούτε χρώμα, ούτε συγκεκριμένη θρησκεία, και σίγουρα ούτε σεξουαλικό προσανατολισμό. Η ίση όμως μεταχείριση των ανθρώπων από το κράτος στο οποίο ζουν, μεγαλώνουν, κάνουν όνειρα και ερωτεύονται, πληρώνουν φόρους και συνεισφέρουν ενεργά για ένα καλύτερο αύριο, φτιάχνει όμορφες κοινωνίες που χωρίς τις σκιές διακρίσεων και αδικίας αποτελούν υπόσχεση για έναν καλύτερο κόσμο για μας, για τα παιδιά μας, για τον άνθρωπο. Αντίθετα, η ανοχή άδικων μεταχειρίσεων δημιουργεί δυστυχισμένους ανθρώπους, χωρίς όραμα και στόχους για το μέλλον. Και οι δυστυχισμένοι άνθρωποι με μαθηματική ακρίβεια γίνονται είτε αυτοκαταστροφικοί είτε απλά καταστροφικοί

Όπως λέει ένας φίλος, είναι αλήθεια, άλλωστε (ότι την ευτυχία) δεν τη βρίσκουμε... τη δημιουργούμε εμείς! (ATHENVOICE: G&L: Του ΛΥΟ ΚΑΛΟΒΥΡΝΑ - 29.05.2008) και η απαίτηση για δικαιοσύνη και ισότητα, σεβασμό και αλληλοβοήθεια, είναι ένα βήμα για έναν καλύτερο κόσμο, πρωτίστως εσωτερικό!

21 May 2008

en: we govern we "bULLY clip"

The Director, Yannis Zafeiriou writes:
we govern we have been writing music together since Christmas '07 and already this is their second music video. It stars a handful of their friends from Athens, London & LA(rissa). As with their first video Dead Pretty, there was a budget as low as no budget and was greatly helped by the charms of the director and the willingness of the charmed to be directed. We Govern We are eternally grateful to everyone involved, especially YOU as you pass this along...

we govern we are: panos scourtis, anna karakalou/the abc monster, and you.

bULLY was made with:

2 band members
61 volunteer performers
(26 women, 33 men & 2 babies - though the babies were bribed...)
20 hours of filming over two days
100+ hours of post-production
No animals were hurt in the making of this video (admittedly though, Sushi was a bit traumatized with the amount of people in the house...)

Music, lyrics & performance by we govern we
There is also a children's book based on the song in the works! Keep an eye out!!

Director: Yannis Zafeiriou
Art Director: Katerina Vlastari
Post-Production: RED STUDIOS
HD Camera by: Thanos Tsamis/Hellas Cinema
Lights by: Dimitra Arvaniti


zoobidoobi, kappa MYSTA, kos markatos, Lambathagoogly, Jordan bonyo, abe sexson, Skraf, Tzoni Tzo-Tzo, Ox, Evgen, Ian Joliet, Stel, Spyros and Nestor Tourloukis, Burt Lianos, JD, Pete Dimou, Greg Kartsos, Sushipizza, Ghassan, Fuduki, Dirty Harry, Panoukla, Eyejacker, Panouli, Skourtis, Neil Smith, Vassilakis, George, anapiros, neo, gateley, Akis Boyatzis, Polly Pocket, Theoula Karakalou, Shones, Maria Kassimis, Chryssoula, Beeyo, V, Elina, Margaret, Stefanie, Kell, Edna, Chris Purple, Athinea, Julie Anna Basil, Joanna Cave, Renee, dimitra Kalogeropoulou, Ioanna Avloniti, Sophia Ioannou, Anna Kosmoglou, Andromache Boyatzis, AND introducing Pupuki on his first day out...

If you're not in the credits, PLEASE let us know who you are!! We are curious!! ;)

love the work..
bravo Mr. Zafeiriou.. U re so talented :)

kappa MYSTA

19 May 2008

gr: Barcelona... part 3

Μια πόλη "wanna-be-artistic", όπως λέει ο φίλος μου ο Milos, που τείνω να συμφωνήσω μαζί του, αφού στην πραγματικότητα ο κόσμος και γενικά ο αέρας της πόλης δεν σου δίνει τόσο την αίσθηση καλλιτεχνικής πρωτεύουσας, όσο ενός τεράστιου "traveler's meeting point".
Αυτό βέβαια είναι καθαρά προσωπική άποψη και αίσθηση..

Μια πόλη βουτηγμένη στις καλλιτεχνικές δραστηριότητες, συναυλίες, εκθέσεις, με το ολοκάινουριο κτίριο του CCCB, μ' έναν χαλαρό αέρα στα πανιά της... καλοκαιρινό (άλλωστε Μάιο έχουμε), με παρέες στη παραλία (Lemessos aLike...), με κιθάρες, καφέδες (πάμφθηνους της τάξεως του 1-2€), με παρέες σε πλατείες γύρω από παγκάκια που φιλοξενούν χαρτόνια πίτσας και μπύρες, με πολυγλωσσικές παρέες και με πολιτισμούς και ανθρώπους διαφορετικών backgrounds που όμως δεν έχουν κανένα πρόβλημα συνύπαρξης και αλληλοσεβασμού (όσο έχω δει τουλάχιστον).

Οι ισπανοί βέβαια δεν μιλάνε "γρι" αγγλικά ή άλλες γλώσσες, αλλά είναι ευγενέστατοι στο να σε εξυπηρετήσουν και να προσπαθήσουν ν' αγγίξουν το πρώτο επίπεδο βασικής επικοινωνίας... Αν όμως επιδιώκεις να τους γνωρίσεις καλύτερα, θα πρέπει να μπορείς να τους καταλάβεις και να μιλήσεις τη γλώσσα τους. Εδώ νιώθεις ότι η γλώσσα είναι ένα εμπόδιο την επικοινωνία της ανθρωπότητας... Πάντως με τα πενιχρά γαλλικά μου μπορούσα τουλάχιστον να ψιλο-καταλάβω τις συζητήσεις μεταξύ τους... Μια πολυγλωσσική παρέα όμως μου έδωσε μια θετική σκέψη στην ημέρα μου.. Οι άνθρωποι όταν θέλουν αγαπούν, επικοινωνούν, έρχονται πιο κοντά.. αγκαλιάζουν.. φιλούν.. χαμογελούν..

Αρκεί να θέλει κανείς..

Enjoy the photos:

gr: Barcelona... part 2

...Μην πεινάσεις στη Βαρκελόνη το πρωί μέχρι τη 1μμ ή μεταξύ 4-9μμ, ή μετά τις 11:30μμ!
Ούτε λεπτό παραπάνω...
Δεν υπάρχει τίποτε να φας εκτός από λιβανέζικα και πακιστανικά... Σε όλα τα υπόλοιπα έχει κλείσει η κουζίνα..

Σε μια πόλη που κατα τ'άλλα έχεις μια αίσθηση ότι όλα είναι "χύμα", οι ώρες φαγητών είναι συγκεκριμένες.. Αν έρχεται Σαββατοκύριακο...(!) καλά κάνεις να έχεις ψωνίσει από την Παρασκευή.

Το παράξενο είναι ότι υπάρχει μια κάποιου είδους οργάνωση (κατα τ'άλλα εκνευριστική όταν πεινάς) που δε ταιριάζει στο χαρακτήρα της πόλης... Μπορώ να το δεχτώ στο Βερολίνο αυτό, όπου όλα είναι πιο προγραμματισμένα και σε "όμορφα κουτάκια οργανωμένα".. αλλά στη Βαρκελόνη με ενοχλεί..

kappa MYSTA

17 May 2008

en: Barcelona... part 1

The city is Barcelona..
I love it so far.. Been here 2 days now..
I'l get back with more..

kappa MYSTA

14 May 2008

gr: ΑΡΚΑΣ...

"Κάντε οικονομία στο νερό!!! πλυθείτε μαζί μ' ένα φίλο..."







ps. thank u Soultana 4 bringing this to my attention...

12 May 2008

gr: Η Κύπρος προς την θεσμοθέτηση συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών

Η Επ. Διοικήσεως εισηγείται αναγνώριση "γάμων" και συμφώνων συμβίωσης.
Οικογενειακοί δεσμοί υπάρχουν και στις σχέσεις ομοφυλοφίλων και αυτή η πραγματικότητα πρέπει να αναγνωριστεί και στην Κύπρο.
Κυπριακή Εφιμερίδα "Πολίτης", 12 Μαίου 2008

Καμιά φορά ο σεβασμός στη διαφορετικότητα δεν είναι δύσκολο πράγμα. Δε μπορώ να καταλάβω γιατί το κάνουμε τόσο θέμα.
Λέτε η Κυπριακή (όποια) κυβέρνηση να κάνει την υπέρβαση της κατάργησης των διακρίσεων που αφορούν σεξουαλικές (ή άλλες προσωπικές) επιλογές;
Πολύ θα χαρώ να δω τέτοια πολιτισμική έκφραση σεβασμού! Δεν είναι και τόσο δύσκολο

kappa MYSTA

Σχετικό Post στις 16 Ιουνίου 2009: ΕΔΩ

gr: André Gide (...)

"Αν η Ελλάδα δε μετράει κανένα Λακεδαιμόνιο ανάμεσα στους καλλιτέχνες της,
μήπως αυτό συμβαίνει επειδή η Σπάρτη γκρέμιζε στον Καιάδα τα καχεκτικά παιδιά της;"

...André Gide

06 May 2008

gr: μαθητικές σοφίες (?)!

...βρέθηκαν σε λεύκωμα λυκείου τα εξής

"Η δύναμη της ευτυχίας αναπληρώνει τη μικρή της διάρκεια..."

"Τα πράγματα που μετράνε πιο πολύ είναι αυτά που δεν μπορείς να τα μετρήσεις..."

"Δεν υπάρχει πιο γλυκειά εκδίκηση από τη συγχώρεση..."

"Αρνητικές ιδέες δεν οδηγούν ποτέ σε θετικές πράξεις..."

"Το φιλί είναι η τελεία (.) μετά από μια πρόταση που δεν ειπώθηκε ποτέ..."

"Γελάει καλύτερα όποιος γελάει απ' την αρχή ως το τέλος..."

(... 1998)

05 May 2008

gren: Who's f*cking Ben AfFlect

Αυτό θα πεί χιούμορ :))
you gotta c this!!!!

03 May 2008

gr: Αυτογνωσία

Ο πολιτισμός των ανθρώπων φαίνεται στους χωρισμούς...
και η πραγματική προσπάθεια εξέλιξης και αυτογνωσίας στις "συγγνώμες".

Τίποτε δεν άλλαξε στο πως αισθάνομαι, εκτός από τον πόνο της υπερβολής..
Μήπως αλλάξαν όλα τελικά;
Μήπως τα στατικά κινούνται και τα αεικίνητα παγώσανε;
Όλα τα πήρε η φωτιά στο περασμά της, οι ζωές, οι θεοί και οι αλήθειες μας αλλάζουν..
Τίποτε δεν άλλαξε στο πως αισθάνομαι!

Καλημέρα κόσμε..
ελπίζω και υπάρχω..

01 May 2008

gr: Make "Real video/audio streams" play in Apple Safari browser

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί mac users προσπαθούν να ανοίξουν Real Video/Audio steaming στο Safari... Πρόσφατα προσπαθούσα να ακούσω μια εκπομπή κάποιου φίλου μου στο MindRadio.
Είχα προσπαθήσει ν' ανοίξω το internet link της σελίδας με την ένδειξη "Listen Now" και μέσω Safari και μέσω Firefox και έλειπε (λέει) το internet plug-in του Real... Το έψαξα στο Internet και δεν βρήκα τα plug-inns... Η απάντηση ήρθε από τον φίλο-φίλου, τον κ. karavoscilo :-))

I'm pretty sure that a lot of people have had trouble with this. After installing RealOne, they still can't play Real video streams in the Safari browser window. Sometimes Safari will shuffle the content off to RealOne, but sometimes it won't, forcing me to shuffle through the page source, get the URL for the stream and then paste it into RealOne. This gets annoying. I've never seen a default install of RealOne play video in the browser window.

So I wondered, "Why the heck didn't Real make a browser plug-in?" Well it turns out that they did; it's just not put into your ~/Library -> Internet Plug-Ins directory by default (as far as I can tell). The necessary files are stored in the RealOne application package at RealOne Player.app -> Contents -> MacOS.

Copy these files into your ~/Library -> Internet Plug-Ins directory.

RealPlayer Plugin.xpt
RealPlayer Plugin
Then simply re-launch Safari, and you'll be able to watch the stream in your browser window. If you still can't, try copying the Library directory inside RealOne Player.app -> Contents -> MacOS to your Internet Plug-Ins directory. In my experience though, this doesn't make a difference. Also, this may or may not work on video windows which use JavaScript controls. Real is a little flaky with those.

Τα plug-ins λοιπόν υπήρχαν ήδη μέσα στην εφαρμογή του Real Player (δεξί κλίκ στην εφαρμογή > Show Package Contents), σε Folder με την ένδειξη "Mac (Βλέπε φωτό).

Απλά αντιγράφεις τα περιεχόμενα του φακέλου μέσα στο Home User > Library > Internet Plug-Inns και δουλεύει κανονικά (Βλέπε φωτό).

Εννοείται ότι δεν χρειάζεται καν να επανεκκινήσεις τον υπολογιστή ή να κάνεις Log-Out.. Προσωπικά σε Leopard (Mac OS X 10.5.2) δεν επανεκκίνησα ούτε καν το safari. Απλά έκανα ReLoad τo Link του MindRadio Live Streaming... και έπαιξε κανονικά.

kappa MYSTA

Y.G. Εκτός από τον Κaravoscilo, και τον Stefano, ευχαριστούμε επίσης τον "Durandal (Damien Sorresso)", που δημοσιοποίησε αυτή τη πληροφορία την Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2003 (10:00AM PST).  Link της σελίδας αυτής μέσω του τίτλου αυτού του post